***จัน(ไร) ดารา หรือว่า (อัป) ปรีย์

เรื่องสั้นหญิงรักหญิง เขียนโดย : คนขายฝัน

ปรีย์ คือชื่อเรา เราอายุ 31 ปี เพิ่งถูกแฟนทิ้งไปได้ 2 เดือน เราอาศัยอยู่กับพี่ชายและพี่สะใภ้ ที่เป็นเช่นนี้เพราะบ้านหลังนี้เป็นสมบัติของพ่อแม่ที่ทิ้งไว้ให้ ตลอดเวลาที่อยู่กับแฟนเรา พี่ชายและพี่สะใภ้ไม่ค่อยเห็นด้วยนัก แต่คงเพราะเราแก่แล้วมั๊งเขาจึงไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเร

เรายอมรับนะ ว่าแฟนเราไม่อยู่เราเหงามาก คิดถึงรอยรักรอยเสน่หา มาวันนี้ที่นอนมีเพียงเรากับกลิ่นตัวเธอที่ยังติดอยู่ เวลากลับบ้านมาเหนื่อยๆจากงาน แทนที่จะมีเธอคอยดูแล เราตอนมานอนเหงาหลับไปเดียวดาย ไม่มีใครคอยปลุกให้ไปอาบน้ำ ไม่มีคนหาข้าวให้กิน

ช่วงก่อนแฟนเราจะไปจากเรา เรามักได้ยินเสียงพี่ชายและพี่สะใภ้เถียงกันรุนแรง แต่ฟังไม่รู้ว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร ยิ่งช่วงที่แฟนเราทิ้งไปแล้ว พี่ชายเรามักกลับดึกๆ บางครั้งก็ไม่กลับหลายๆวัน เราเห็นพี่สะใภ้ร้องไห้บ่อยๆ เราเคยเข้าไปถามพี่สะใภ้ แต่เธอไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟัง

เราลืมบอกไปว่าพี่สะใภ้เราชื่อ พี่จัน เธอเป็นคนสวย หุ่นดี และใจดี แต่ก่อนพี่จันจะคอยมาดูแลความสะอาดในห้องเรา เก็บของให้บ้าง หรือมาดูแลเราเวลาเราเมากลับบ้าน เธอมักผ่านมาดูแลเราตอนดึกๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเรากลับบ้านและเข้านอนอย่างผู้คนเขาทำกัน พอเราเอาแฟนมาอยู่ด้วยพี่จันก็ห่างไป เป็นหน้าที่ของแฟนเราทั้งหมด

คืนนี้ลมหนาวพัดมา หนาวจับใจ เราบอกไม่ถูกนะว่าทำไมหน้าหนาวปีนี้ถึงหนาวโหดร้ายนัก เราหยิบเหล้าที่เหลือจากงานเลี้ยงวันก่อนมาดื่ม ใช่ ... เปิดขวดแล้วยกขึ้นดื่ม เหล้าค่อนขวดนี่คงทำให้เราหายหนาวได้แน่ๆ เราดื่มเรื่อยๆ หลับไปคาขวดกอดนอนแทนแฟน

อุ่นดีเหมือนกัน เฮ้อ.....

อืม...ไออุ่น และกลิ่นกาย แบบนี้ มันปลุกเราให้ตื่นจากหลับ หรือว่าคิดถึงแฟนจนฝันไป แต่มันทำให้เราอยากได้ไออุ่นนั้นจริงๆ ร่างกายเราตื่นเต้นราวกับว่าย้อนเวลาไปในครั้งแรกที่เราได้อิงแอบไออุ่นจาก แฟนเรา เราคว้าสิ่งใกล้ตัวที่มีไออุ่นและกลิ่นกายนั้นมากอดไว้แน่น เราซุกไซ้ไปที่ซอกคอ ไล่ไปที่ติ่งหู ย้อนกลับสู่หัวไหล่กลมกลึง

สิ่งหนึ่งมาสะกิดเตือนเราที่หัวใจ ผู้หญิงในบ้านที่เหลืออยู่คือ พี่จันเท่านั้น ไม่มีทางที่แฟนเราจะกลับมาหายามดึกแบบนี้ เราลืมตาขึ้น

เป็นไปอย่างที่คิด คนในอ้อมกอดเราคือ พี่จัน พี่สะใภ้ของเราเอง

เรารีบดันพี่จันออกจากอ้อมกอด ทะลึ่งตัวลุกขึ้นยืน แต่ฤทธิ์ของอัลกอฮอลล์ยังเหลืออยู่ เราเซยืนไม่อยู่ พี่จันรีบดึงมีเราไว้ก่อนที่เราจะล้มหัวฟาดพื้น

พี่จันนั่งห้อยขาที่เตียงของเรามือหนึ่งจับมือเราไว้ พี่จันมองหาเรา

แววตาของเธอเศร้ามาก เธอมองเราด้วยสายตาวิงวอน ไม่มีคำพูดใดๆระหว่างเรา พี่จันดึงเราข้างที่เธอจับไว้เข้าหาตัว พราคิดไม่ถึงว่าพี่จันจะทำเช่นนี้ เธอจับมือเรากดไปที่หน้าอกที่เชิดขึ้นรอรับการสัมผัส

เธอกดเค้นจนเรารู้สึกได้ถึงความต้องการปลดเปลื้องของพี่จัน เธอถอนหายใจยาวและกดมือเราแรงขึ้น เธอเชิดหน้าปิดตาพริ้ม ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย เราสำเนียกเสียงครางเบาๆจากพี่จัน เราทนต่อความเหงาและความต้องการของตัวเองไม่ได้อีกต่อไป เราโถมตัวลงทับร่างของพี่จันและแทรกกายลงไประหว่างขาของเธอ ไออุ่น กลิ่นกาย และเสียงครางเบาๆ ทำให้เราโหยหา อาภรณ์ที่คลุมกายพลันถูกดึงออกที่ละชิ้น จนร่างเปลือยเปล่าเบียดชิดแนบแน่น เราเชยชมเรือนกายของพี่จันอย่างหื่นกระหาย ลูบไล้ด้วยมือ ประโลมด้วยปาก โลมเลียด้วยลิ้น เสียงครวญหาของพี่จันทำให้เราไม่อยากหยุด เราเบียดตัวไปมาบนร่างบอบบางของเธอ เลื้อยขึ้นลงเหมือนงูไล่ล่าเหยื่อ พี่จันสั่นไหวไปกับสัมผัสแห่งเรา ถึงเวลาแล้วที่เราจะพาพี่จันไปสู่ฝัน มือที่ลูบไล้เรือนกายค่อนๆเคลื่อนต่ำลงสู่เนินเนื้อ แทรกชำแรกเข้าสู่พุ่มพงรกชื้นชอนไชไปตามซอกมุมแห่งความเป็นหญิง ดำดิ่งลึกสู่ความสุขแห่งรัก

พี่จันเคลื่อนไหวสะโพกเบาไปมาพ้องรับกับเสียงครวญเบาๆ มันเป็นสัญญาณกรตุ้นให้เรากะสันอยากพาเธอสู่ความสุข เราเคลื่อนสะโพกตามพี่จัน และเร่งจังหวะเร็วขึ้นจนเราไม่สามารถหยุดตัวเองได้ เสียงลมหายใจที่แรงและเร็วบ่งบอกถึงความสุขที่เราได้รับ พี่จันเองก็ส่งเสียงโหยหาดังขึ้นจนฝันดูคล้ายจะกรีดร้อง ร่างของเธอเกร็งและกอดเราแน่น มือไขว้ขว้าไร้จุดหมายท้ายสุดกลับกดแน่นที่หัวไหล่ของเรา

ท่อนขาเบียดชิดเหยียดสั่นเบาๆ เรากัดกรามแน่นรับรู้ถึงความสุขของสองเรา แล้วค่อยผ่อนแรงลง ถอนการรุกล้ำอย่างช้า พี่จันผ่อนคลายพลางกลับมากอดเรา เราลูบไล้เรือนร่างของพี่จันเรื่อยไป จนถึงความต้องการอีกครั้งและอีกครั้ง....... จนเราหลับไปกับอกของพี่จัน

สว่างแล้ว....นี่มันกี่โมงแล้วนี่ ร่างเปลือยเดียวดายของเราที่มีผ้าห่มคลุม บ่งบอกถึงความขาดสติของเราที่ทำกับพี่จัน ตัณหาและความทะยานอยากของเรา ได้ก่อเรื่องอัปอายให้แก่พี่ชายเรา ถ้าเป็นเราเราคงรับไม่ได้และจะไม่ให้อภัยเด็ดขาด เรารู้อยู่แก่ใจว่าเรามันเลว

เราไม่มีหน้าที่จะอยู่ที่นี่ต่อไป เราตัดสินใจย้ายออกทันที อย่างน้อยก็เป็นการรับผิดชอบต่อสิ่งเราได้ทำลงไป และหลีกเลี่ยงที่จะไม่ให้เกิดขึ้นอีก

เราอาบน้ำแต่งตัวและเก็บเสื้อผ้า ออกจากบ้านโดยไม่ลาใคร ทิ้งจดหมายให้พี่ชายไว้เพียงว่า เราได้งานที่ต่างจังหวัดไม่ต้องเป็นห่วงเท่านั้น

จากวันนั้น....ถึงวันนี้ 5 ปีแล้วที่เราไม่ได้กลับบ้านอีก ที่ต้องมาวันนี้เพราะเราเป็นญาติคนเดียวของพี่ชาย เรามาทำหน้าที่น้องสาว ผู้ต้องจัดการศพของพี่ชาย พี่จันพี่สะใภ้ของเรา และ เธอ อดีตแฟนเรา ที่มาจบชีวิตในบ้านนี้ ด้วยน้ำมือของคำว่ารักและหึงหวง......

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


Lesla3

13 Blog posts

Comments