ครีมแดงแล่นลุยน้ำยามฝนพรำ
ผ่านคืนค่ำฝ่าฝนจนหม่นหมอง
แม้น้ำท่วมสูงเพียงใดไม่ลำพอง
ยังประคองผู้คนจนถึงทาง
เสียงเครื่องเก่าครางดังยังสู้ไหว
พาผู้คนผ่านไปไม่อ้างว้าง
แม้วันหนึ่งต้องลาจากเส้นทาง
เหลือเพียงภาพเลือนรางกลางความจำ
เคยลุยน้ำข้ามถนนจนชินตา
เคยรับส่งผู้คนมานับค่ำ
วันนี้ถึงเวลาต้องจดจำ
ก่อนปลดระวาง...อย่างภาคภูมิใจ
BetweenTheLine
댓글 삭제
이 댓글을 삭제하시겠습니까?